سفارش تبلیغ
صبا ویژن




























دلنوشته ها

و انتظار، بهار سبزی است که طلوع کرده در اندیشه پنجره ای گشوده به سمت عشق.

تا پایان این شب سرد، چیزی نمانده است و تو می آیی در آدینه ای که تمام کمیل ها، مستجاب شده اند.

تمام نگاه های بی قرار، بال امید تکانده اند در سرزمین عدالت و گواهی می دهند لحظه لحظه حضور گام هایشان را بر دیار مقدس جمکرانت.

گواهی می دهند این همه توسل، در پسین هر روز که دیگر مجال تأمل نیست، پاسخ آن سؤال مانده در گلوی جمکران تویی!

این همه مهمان که هر روز مشتاقانه تر از دیروز به دیدار تو می آیند، از شمال و از جنوب این کره خاکی به دور از ریا و مکر، بی ادعای بی ادعا؛ وعده اجابت می گیرند.

تا پایان این شب سرد، چیزی نمانده است. این همه پرستو که در سرای روشن حرمت آرمیده اند، با دست نوازشت بیگانه نیستند.

بیا! تا تمام جوانه های دل مرده، نگاهشان غزل شادابی و سرزندگی سر دهد.

بیا! انتظار این همه فصل بی بازگشت امید، این همه اشتیاق که در نگاه بندگان منتظر است، با طراوت نام تو گرم شود.

بیا! تا سپیده دم این شب سرد، گرم شود به شور بی کران دست های رو به آسمان آدمی!


نوشته شده در پنج شنبه 91/1/31ساعت 2:58 عصر توسط حمیده بالایی نظرات ( ) |

خم می شوی و آسمان با تو خم می‌شود زیر سنگینی این بار امانت؛ «آسمان بار امانت نتوانست کشید».

دستان رسول ا... را می‌بینی که به سمت تو دراز شده‌اند؛ اشک امانت را می‌برد.

بغضی که در گلو پنهان کرده بودی، در هم می‌شکند و صدای هق هق‌ات شانه‌های ملکوت را به لرزه درمی‌آورد.

دستان رسول ا... است که به سمت تو دراز شده‌اند و تو شرمگین، فاطمه را به دستانش می‌سپاری و صورت بر خاک می‌نهی

قطرات اشکت، سینه خاک را نمناک می‌کند.

ماه در چشمان بی‌قرار تو کبود می‌نماید، از آن ساعتی که صورت فاطمه‌ات را کبود به نظاره نشستی.

این شب، تیره‌ترین شب‌هاست.

امانت را به دست کسی می‌دهی که روزی در میان خنده همگان، او را به دست تو داده بود؛ امانتی را که خود از آسمان‌ها گرفته بود، همو که راز آفرینش بود.

دسته گلی را به خاک سپردی که عطر یاسش، مشام کبریا را نوازش می‌داد.

شاخه‌های یاس نبوی را که روزگاری گردن‌بند عطوفت رسول خدا بود؛ امشب چه غمگنانه  کبود و تکیده، چونان شاخه‌ای نحیف در برابر تازیانه‌های باد خمیده را به دست رسول‌ا... می‌سپاری...

آن شب بین تو و رسول خدا و فاطمه چه گذشت که خدا رضا نداد مرقدش را نمایان سازی


نوشته شده در چهارشنبه 91/1/30ساعت 10:51 صبح توسط حمیده بالایی نظرات ( ) |

چندیست که کاربری با اسم مستعار «فقط خدا» در محیط پیامرسان پارسیبلاگ با جعل روایات و آیات قرآن سعی در تخریب اعتقادات شیعه و تبلیغ افکار وهابیت می کند و هیچگونه مقابله جدی با این گونه گستاخی ها و حرمت شکنی ها نمی شود

 

 


نوشته شده در سه شنبه 91/1/29ساعت 1:24 عصر توسط حمیده بالایی نظرات ( ) |

سنگ ها بر سوگ تو ندبه می خوانند؛ در غروبی که شاخه ات را شکسته بودند.

امشب، جای پای دوست، در خانه خالی است و ترنم مهربانی، بی حدیث حضور او، خاموش است.

... علی، شبانه یاس می کارد! شبانه، داغ دلش را به خاک می گوید؛ اگرچه فردا صبح، از سمت خانه همسایه بوی نان آید.

دوباره بغض حسن با حسین می گیرد.

و جای خالیِ مادر به خانه می پیچد.

کجاست فاطمه امشب؟ کجاست بانوی نور؟


نوشته شده در سه شنبه 91/1/29ساعت 12:7 عصر توسط حمیده بالایی نظرات ( ) |

سنگ ریزه ها سیاه،

آسمان کبود،

دست های مهربان کبود،

در سیاه، سوخته، مثل سینه زمینیان، آسمان.

پهلوی زمان شکسته است.

حق دارد آسمان اگر زانو بزند این همه غم را.

سکوت، غم بزرگی است که گلوی پرنده ها را می فشارد.

بعد از تو، حق دارند اگر نخوانند. بعد از تو، رد پاها به کدام سو می روند؛ وقتی مدفنت، مشام هیچ نسیمی را معطر نمی کند؟

مبادا که بیراهه ها، نشان تو را دوباره بخواهند از همه صراط های مستقیم، پنهان کنند! کاش نشانه ای به قاصدک ها می دادی! کاش...!


نوشته شده در سه شنبه 91/1/29ساعت 12:5 عصر توسط حمیده بالایی نظرات ( ) |

پدر بزرگ دست کودک را می فشارد: «امروز هم نیامد . . . اما مطمئن باش که می آید .» آهی سرد می کشد و از پشت شیشه های قطور عینکش آسمان را می کاود . کودک چشمان کوچکش را می چرخاند و با لحنی کودکانه می پرسد: پدر بزرگ شما می دانید از کدام طرف می آید؟ پیر مرد آرام و پر امید می گوید: از آن سو، از پشت کوه های حجاز از سرزمین گل های پر پر، از منزلگاه ملائک . . . کودک به فکر فرو می رود: آن طرف همان سمتی که مادر وقتی چادر گلدارش را سر می کند، رو به آن می ایستد و پدر صبح ها، وقتی آن کتاب بزرگش را بر می دارد تا بخواند، رو به آن می نشیند؟ ! کودک می فهمد او حتما خیلی مهم است . با کنجکاوی بیش تر می پرسد: برای چه می آید؟ اشک در چشمان پیر مرد حلقه می زند و با صدایی آمیخه از امید و حسرت می گوید: «می آید تا خورش