دل نوشته ها

ياد تو مرا تا آسمان عروج دهد

Wed, 16 May 2012 16:21:00 GMT

و تاريکي آنچنان پيرامونم را فرا گرفته است که حتي اگر چشم بگشايم و پلک بزنم، نخواهم ديد. دست پيش مي برم و در سکوت تنهايي ام، شاخه هاي نارسِ يأس مي چينم.

نردباني جز ياد تو نيست که مرا تا آسمان عروج دهد و اين خاکِ کهنه، مدّتي ست زيرِ گام هايم بوي رکود مي دهد. تمام ديوارهاي مجاور بر شانه هاي خسته ام آوار مي شوند و من، اين روح تا هميشه سرگردان، چکيده اي از سايه اي متروک مي شوم که ناگزير، سال ها بايد ديوارهاي تا ابد عبوس را بکاوم و هيچ نيابم؛ حتّي روزني ناچيز براي بال گشودن.

<** ادامه مطلب... **>

معبودا، اي که نامت آرام بخش شب هاي وحشت است و يادت لحظه به لحظه، تنهايي ام را کمرنگ مي کند! ريسمانِ پوسيده دنيا براي چنگ زدن مناسب نيست؛ ريسماني از نور برايم بفرست که در آن چنگ توان زد و بتوانم در منشور جاري اش حل شوم.

گام هاي خسته ام از عبور وامانده اند و کوره راه هاي مقابلم فرياد مي زنند و زانوانِ شکسته ام بر خاک ساييده مي شوند؛ چه روزهاي تاريکي! که اگر دريچه اي براي پرواز به سويت نيابم، در خود فرو خواهم شکست.

مرا اميد لطف تو زنده مي دارد؛ مرا که از عطشِ شب هاي شهاب باران، چون ذرّه اي ناچيز رو به خاموشي ام، ذرّه اي که تنها به نظاره نظرِ تو آتش گرفته و شعله مي کشد.

دست هاي خسته ام را به آسمان گره مي زنم و در حلقه چشم هايِ ناباورم، تسبيح کهکشان ها مي گردد. سرم به دَوَران مي افتد و گونه بر خاکِ سردِ ندامت مي گذارم و تو را در بند بند تنم فرياد مي زنم.

پروردگارا! از هر طرف که گام مي زنم به بن بست هاي کورِ دنيا مي رسم؛ راهي روبروي خستگي ام باز کن که به تکرار نينجامد؛ راهي که بال هاي سوخته ام جسارتِ پرواز در آن را داشته باشد.

آن قدر در امتداد سياهي ها دست و پا زده ام که جز شب، در تنم رخنه نخواهد کرد و آسمان با همه بي کرانگي اش، بر دوشم سنگيني مي کند، کوتاهيِ دست هايم به آسمان نمي رسند و صداي قاصرم دالان هاي پيچاپيچ آسمان را نخواهد پيمود؛ مرا از اين همه پوچي و بيهودگي نجات بده که تمام اميدم به توست.

رشته اي نور مي خواهم که به روشنايي اش چشم هايم گشوده شود.

مرا به حال خود وا مگذار که تنهايي، ارکان وجودم را نواخته است.

به سکوت دلخوش نيستم و با ديوارهاي غربت مرا نسبتي نيست.

اين خاک بويِ غريبِ عزيمت مي دهد و بال هاي مرا از بوي عروج سرشار مي کند.

شب هاي بي چراغم را اين گونه تاريک مگذار که رو سياهان را اميد زنده مي کند و اميد مي ميراند

يا لطيف ارحم عبدکَ الضعيف ...

جانم فداي امام هادي

Tue, 15 May 2012 12:59:00 GMT

بسم رب النور

بسم رب العشق

بسم رب الهادي المهدي

آن که شعر و هرچه موسيقي ست

نذر درگاهش

آن که پاکان هنر در پاي او سجاده افکندند

<** ادامه مطلب... **>

بسم رب العشق

آن که حافظ ها و سعدي ها

عشق او و آل او را بر زبان دارند

بسم رب الهادي المهدي

صاحب عصري که عالم وامدار اوست

گرچه دجالان بدآهنگ

گرچه شيطان هاي بد ترکيب

داردار و واق واق خويش را آواز مي گويند

اين نه موسيقي ست

اين نه شعر و نه ترانه

اين همه فحش است

اين فضيحت نامه ي صهيون و آمريکاست

بچه هاي نطفه هايي از لجن روييده در مرداب

کارگردان

استخواني پرت خواهد کرد

پيش دم جنباني چلپاسه اي بدبو

آن دو حرف اول در انزلي افتاده

آن خنزيز

آن دَل هرجايي يابو

مزد وق وق کردن سگهاي بي اصل و نسب اين است

مزد سگدوخواني اين از شغالان بدصداتر

مزد اين چندين دهان بي چاک

استخواني

مزد اين مزدورهاي مست عياشش

فکر چندين جايزه از دست خام چند خاخام اند

جايزه در راستاي فکرهايي از جنابت تا جنايت پُر

جايزه در راستاي گنده گويي ها و چيزي از همين هايي که مي دانيد و مي دانند

پولهاي هرزه سهم حنجر بدبوي فحاشش

مرتدند اينان نه يک تن شان

مرتد اول همين بالاترين با بچه هاي تخس بي مادر

با همان اصحاب يک پاشان به اسرائيل

با همان مسئول کلاشش

مرتد دوم

کارگردان چنين آهنگ بد آهنگ

مرتد سوم همين خفاش عياشش ...

مانده آن سو مادري چشم انتظار راه

انزلي شرمنده ي شاهين...

نه ، خفاشش!

'نقي' زيباترين نام جهان است

Tue, 15 May 2012 08:41:00 GMT

نقي! نامي که فخر آسمان است

تلفظ کردنش حظ دهان است

ز القاب امام ِ هاديِ ماست

امامي که عزيز شيعيان است

امام ماه روي با وقاري

كه جد حضرت صاحب زمان است

نقي، يعني تو پاکي! پاک تر از...

همان آبي که در جنت روان است

نقي، چون مظهر پاکي ست...نامش

براي قرنِ آلوده, گران است

به نام مادر آئينه سوگند....

زهرا! همان که صبح چشمش جاودان است

نخواهد از نفس افتاد اين عشق

که از "هادي" به قلب عاشقان است

به کوريِ دو چشم آن حقيري

که از فرط حقارت بد دهان است

به هر ديوار ِ اين دنيا نوشتيم :

"نقي" زيباترين نام جهان است

خواننده هتاک به معصومين(ع) به اسرائيل ميرود

Mon, 14 May 2012 15:07:00 GMT

راديو اسرائيل روز گذشته از انتقال "شاهين نجفي" خواننده مرتد ايراني به محلي نا معلوم در غرب آلمان خبر داد.

به گزارش محدوده، راديو اسرائيل روز گذشته از انتقال "شاهين نجفي " خواننده مرتد ايراني به محلي نا معلوم در غرب آلمان خبر داد.

راديو اسرائيل ضمن حمايت گسترده از حرکت توهين آميز خواننده رپ ايراني نسبت به مقدسات شيعه، صدور حکم ارتداد وي توسط مراجع تقليد را حرکتي افراطي خواند و از انتقال وي به محلي نا معلوم در غرب آلمان خبر داد.

"منوشه امير" که ظاهرا از حرکت ضد شيعي شاهين نجفي، خواننده شيطان پرست مقيم آلمان بسيار خشنود شده بود، آمادگي خود را براي پذيرايي گسترده از وي در "اورشليم" اعلام کرد.

بعد از اعلام حکم ارتداد شاهين نجفي توسط برخي از مراجع و ناراحتي شديد شيعيان از بي حرمتي وي به ائمه معصومين (ع)، پليس آلمان براي حفاظت از جان اين خواننده رپ، وي را به محلي نامعلوم در غرب آلمان منتقل ساخته که به نظر مي رسد با توجه به حمايت هاي گسترده سران رژيم صهيونيستي از وي، نجفي به اسرائيل منتقل شود.

اللهم عجل لوليك الفرج

Sun, 13 May 2012 09:34:00 GMT

امام مهدى عليه‏السلام :

براى تعجيل در فرج بسيار دعا كنيد ، كه فرج من فرج شما نيز هست .

كمال الدّين ، ص 485

طلوع آفتاب عفاف

Sat, 12 May 2012 10:44:00 GMT

چهل روز چله نشيني، چهل روز روزه داري و عبادت.

در وداع آفتاب چهلم، صداي آهنگ رحيل عشق مي‌آيد.

تو رهاگشته از خاک و مسافر افلاکي.

بر فراز آسمان‌ها، ميهمان خوان بهشتي خدايي.

ميکائيل با طبقي از ميوه‌هاي بهشتي پذيراي تو مي‌شود.

يک خوشه خرما و يک خوشه انگور و جامي‌از آب بهشت؛ تو مي‌خوري و سير مي‌شوي، مي‌نوشي و سيراب مي‌شوي.

شب است و سکوت، تمام شهر را فرا گرفته است.

<** ادامه مطلب... **>

نور مهتاب، کوچه‌هاي تاريک مکه را روشن کرده است.

نور ستارگان، از جام سياه شب مي‌تراود.

روزها و شب‌ها از گذرگاه زمان عبور مي‌کنند تا روز به ياد ماندني، روز بيستم جمادي الثاني، روز روشنايي و نورافشاني آغاز شود.

ديگر پايان روزهاي انتظار است و فصل شکوفايي گلي از تبار گل‌هاي بهار

زنان بهشتي در کنار خديجه آمده‌اند تا طلوع آفتاب عفاف و نجابت را به تماشا بنشينند.

آواز حضورش به گوش مي‌رسد.

بوي عطرش در سراسر خانه پيامبر پيچيده است.

مکه سراسر نور مي‌شود و جهان غرق سرور.

فرشتگان، از عرش تا فرش را شکوفه باران مي‌كنند.

درهاي بهشت را بر زمين گشوده شده گويي آسمان بر خاک نزول کرده است

حضرت محمّد صلي ا... عليه و آله ، آخرين سفير خداوند در زمين را التهابي عجيب فرا گرفته است؛ التهابي نه از آن دست که در شب حرا داشت، نه آن لرزه‌اي که از تماشاي هيبت حق، در تاروپود جانش افتاده بود؛ التهابي شيرين، التهابي روشن.

زيرا زمان تحقق مژده‌اي آسماني بود.

هلهله برخاست

زنان آسماني براي در آغوش گرفتن دختر نور، بر هم پيشي مي‌گرفتند و محمّد صلي ا... عليه و آله از التهاب، تهي شده بود و سرشار از شور و وجدي آسماني، پيشاني بر آستان شکر مي‌ساييد.

حضرت فاطمه (س) آمد تا معناي زن را در گوش مردانگي فروشان تاريخ فرياد کند،

او آمد تا زن را از عمق گورهاي جاهليت برآورد و بر سرير افراخته عصمت بنشاند.

حضرت زهرا (س) آمد تا براي پدرش مادري کند...

مبارک باد آمدنت!

خجسته باد مقدم نيکويت!

اي عصاره خوبي‌هاي خلقت و چکيده خيرها و نيکي‌ها اي نگين زيبايي‌هاي آفرينش و اي دختر برترين بندگان خدا

وارث عشق پدر آمد

Sat, 12 May 2012 10:41:00 GMT

به بانگ بلند بر آسمان صافي آبي رنگ نوا سرداده‌اند. بشيري در گوش فلک آواز بشارت مي‌خواند که ‌هان باخبر باش که مولودي در راه است!

مدح و ستايش آن خدايي را که از هيچ آدمي‌آفريد و از آن بني آدم را و سپس جانشين خود گردانيد آنان را در زمين تا اشرفي باشند، بر تمام مخلوقات.

آدم نيز جام قالو بلي را سرکشيد و عشق آغاز کرد.

قدم بر صحراي عدم نهاد و از نيستي هستي طلب کرد.

از خار مغيلان، پاي افزاري ساخت ايمن و از آن پس در وادي عشق حضرتش روان شد و نشان از آن صاحب قالو بلي گرفت.

<** ادامه مطلب... **>

وادي اول تا به هفتم را به آني پيمود، در آن دم که آني طلبيد و خود صاحب هفت منزل عشق شد.

نوري گشت، در آسمان هفتم که روشنايي‌اش زمين تيره خاکي را نيز نوري عطاکرد و ثمره اش جهاني شد سراسر معجزه عشق.

اين گونه شد که بنده‌اي را خلق کرد، که اگر او نبود جهاني اين چنين نمي‌آفريد.

بنده‌اي به واقع بنده، بنده عشق حق.

مردي که خاک بشريت را لرزاند، آن هنگام که از مادر زاده شد و تخت و تاج ابليسيان را درهم کوبيد، آن زمان که از کوه نور پايين آمد، در قلب پيغام حضرتش داشت و بر لب ذکري که فرستاده خدايش آورده بود.

از اين پس خدايش او را نوري عطا کرد روحاني و عشيره‌اي مطهر و پاک، دختري فاطمه نام تا در سايه عشق محبوب‌ترين مردان، وارث عشق پدر باشد و مادر خوبان عالم.

مکه، مامن مؤمنان خدا، گاه زبان بر کام مي‌گيرد، روي سرخ مي‌کند و آرام به تماشاي خاک مي‌نشيند و گاه لب از لب مي‌گشايد و حکايت مي‌کند، آنچه را که شايد راويان عاجز باشند از روايتش.

مکه سال‌هاست که در انتظار چنين شبي زمان را به پيش مي‌راند و تاريخ را وادار به ايستادن مي‌کند.

او در قلب تاريخ عرب به دنبال چيزي مي‌گردد، به دنبال گوهري، جواهري که با آن فخر خود را به کمال رساند و سرور سرزمين عرب شود.

او مي‌داند مولود امشب مکه را که اين گونه اشک انتظار مي‌ريزد و بارها تمنا کرده است، اين لحظه را از خداي رسول که با وجد دروازه شهر را به روي پاکان بگشايد و پيکرش ميزبان قدوم ملکوتي شان گردد.

مکه مي‌داند شور و شادي خانه محمد(ص) را و مي‌فهمد سرّ آفرينش آدم و حوا را.

و از اين روست که دست برچانه صبر زده است و سال‌هاست چشم بر گوشه‌اي از آسمان دوخته است.

ديده بر ستارگان راه شيري گره زده تا خود شاهد ورود فرشتگان الهي باشد. به آن نقطه از آسمان مي‌نگرد که مبدا هبوط آدمي‌است و حال صفي از ستارگان روشن و خاموش آن جا نشسته‌اند و دعاي عروج آدم را مي‌خوانند به جنت.

فرستاده امين پروردگار آن زمان که در آسمان‌هاي دور، خدايش وعده‌ها داد بر او و آن ثمره عقد سعيد اين دو محبوب عالم بود که حال شهري و آسماني به انتظار آن دعا مي‌خوانند و عرشيان آمين مي‌گويند.

کائنات زمزمه‌گر ذکر تسبيحند و ستارگان تحسين مي‌کنند خلق مطيع را.

و مکه در خلوتي از دل بزرگ خود غبطه مي‌خورد بر خلوص کردار آفريدگان.

آري لحظه سرور زمين و زمان فرا رسيد .

خورشيد از پس کوه هاي عرب سر برآورد و مولود زيباي مکه را تحسين گفت.

زمين بر زمان فخر مي فروشد که مولودي اين چنين، قدم بر صفحه دلش گذارده است .

زمان هلهله به راه انداخته است و مردم عرب را از خواب دوشين مي‌رهاند. رايحه دل‌پذير بهشتي مکه را مست حضور کرده است که دري از بهشت به روي زمين گشوده‌اند و گلي از آن را به زمين عطا کرده‌اند و اين مباهات زمين است.

پيامبر وارد خانه مي شود .

مولود الهي اين زينت آسماني را بر آغوش مي‌گيرد، مي‌بويد که او رايحه بهشتي با خود را آورده است. تهنيت مي گويد بر اهل خانه و قاصدي را مي‌گويد که پر بکشد و در گوش روزگاران غريو بر آورد که اين روز سپيده احقاق حق است، سپيده بنت رسول خدا.

عرشيان بر زمين آمده‌اند و در ضيافت مولود سپيده‌دمان ذکر و سپاس ايزد مي‌گويند.

عاشقان در سماع‌اند و بهشتيان در زمين بر شاخه طوبي چنگ زده‌اند. ستارگان به دور خورشيد آسمان خيره به نور ملکوتي اهل خانه‌اند.

از ملكوت ندايي مي‌آيد: بر حذر باشيد از آزار او که اين مولود، مادر بهشتيان کربلاست.

اي همه آروزهايم

Thu, 10 May 2012 12:21:00 GMT

شکوه ظهور تو هنوز پرچم توفيق بر نيفراشته است و خورشيد جمالت هنوز ديباي زرين خود را بر زمستان جان ما نگسترده است ، اما مهتاب انتظار در شبهاي غيبت سوسوزنان چراغ دلهاي ماست .

نام تو حلاوت هر صبح جمعه است و حديث تو ندبه آدينه ها. ديگر از خشم روزگار به مادر نمي گريزم و در نامهربانيهاي دوران، پدر را فرياد نمي کشم; ديگر رنج خار مرا به رنگ گل نمي کشاند; ديگر باغ خيالم آبستن غنچه هاي آرزو نيستند; ديگر هر کسي را محرم گريستنهاي کودکانه ام نمي کنم.

حکايت حضور، براي من يادآور صبحي است که از خواب سياهي برخاستم و بهانه پدر گرفتم. من هميشه سرماي غم را ميان گرمي دستهاي پدرم گم مي کردم. کاشکي کلمات من بي صدا بودند; کاشکي نوشتن نمي دانستم و فقط با تو حرف مي زدم; کاشکي تيغ غيرت، عروس نام تو را از ميان لشکر نامحرمان الفاظ باز مي گرفت و در سراپرده دل مي نشاند; کاشکي دلدادگان تو مرا هم با خود مي بردند; کاشکي من جز هجر و وصال ، غم و شادي نداشتم!

<** ادامه مطلب... **>

مي گويند: چشمهايي هست که تو را مي ببنند; دلهايي هست که تو را مي پرستند; پاهايي هست که با ياد تو دست افشان اند; دستهايي هست که بر مهر تو پاي مي فشارند.

مي گويند: تو از همه پدرها مهربان تري ، مي گويند هر اشکي از چشم يتيمي جدا مي شود بر دامان مهر تو مي ريزد.

مي گويند ...مي گويند تو نيز گرياني!

اي باغ آرزوهاي من! مرا ببخش که آداب نجوا نمي دانم.

مرا ببخش که در پرده خيالم، رشته کلمات، سررشته خود را از کف داده اند و نه از اين رشته سر مي تابند و نه سررشته را مي يابند.

عمري است که اشکهايم را در کوره حسرتها انباشته ام و انتظار جمعه اي را مي کشم که جويبار ظهورت از پشت کوه هاي غيبت سرازير شود، تا آن کوزه و آن حسرتها را به آن دريا بريزم و سبکبار تن خسته ام را در زلال آن بشويم.

اي همه آروزهايم!

من اگر مشتي گناه و شقاوتم، دلم را چه مي کني؟

با چشمهايم که يک دريا گريسته است چه مي کني؟

با سينه ام که شرحه شرحه فراق است چه خواهي کرد؟

به ندبه هاي من که در هر صبح غيبت، از آسمان دلتنگيهايم فرود آمده اند، چگونه خواهي ساخت؟

مي دانم که تو نيز با گريه عقد برادري بسته اي و حرمت آن را نيکو پاس مي داري.

مي دانم که تو زبان ندبه را بيشتر از هر زبان ديگري دوست مي داري . مي دانم که تو جمعه ها را خوب مي شناسي و هر عصر آدينه خود در گوشه اي اشک مي ريزي.

اي همه دردهايم! از تو درمان نمي خواهم که درد تنها سرمايه من در اين آشفته بازار دنياست.

تنها اجابتي که انتظار آن را مي کشم جماعت ناله هاست; تنها آرزويي که منت پذير آنم، خاموشي هر صدايي جز اذان «يا مهدي » است .

گر بر کنم دل از تو و بردارم از تو مهر آن مهر بر که افکنم آن دل کجا برم؟

مهرت جبران نامهربانيهاي دنياست

Thu, 10 May 2012 09:54:00 GMT

واژه واژه احساس، ترجمه هر نگاه توست و لحظه لحظه لبخند مي‌ريزد حتي از سکوتت .

مي‌نگري عاشقانه، مي‌گويي عارفانه، مي‌شنوي فروتنانه.

تو که هستي که معني هر واژه نابي را بايد در لغت‌نامه قلبت جست و حقيقت هر مهري را با محک دل تو سنجيد؟

از کجا آورده‌اي اين دريا را که در سينه داري؟ از کجا آورده‌اي اين خورشيد را که ميان دو ابرويت پنهان است و ما فقط گرماي مطبوعش را لحظه لحظه احساس مي‌کنيم؟

<** ادامه مطلب... **>

تو که هستي که خدا بهشت را به زير پاي تو بخشيده تا هرکس خواست به آن برسد، اول خاک پاي تو گردد؟

تو که هستي مادر که چنين خالصي در عاشقي و وارسته؟ نه مهرباني‌ات کرانه دارد که انتهايش باشد و نه عشقت منطقي دارد که محدودش کند.

از کجا مي‌رسي به نسل آفتاب که چنين نگاه و کلام و قلبت بي خطا، يک سو را نشانه مي‌رود؟

از کجا آمده ايي که تفسير کردار روشنت اين قدر براي ما سنگين است؟

خدا چه در ميان سينه‌ات پنهان کرده که اين گونه بي‌هراس هر چه در دل داري، نثار مي‌کني؟ از همه چيز مي‌گذري براي يک آن آرامش ديگران؛ خودت را تقسيم مي‌کني ميان لحظه‌هايشان، مرهم مي‌شوي بر روي زخم‌هاي خسته و رنگارنگشان.

مادر! شاهکار خلقت خدا، عصاره پاکي و صفا، جبران نامهرباني‌هاي دنيا؛ دوستت دارم.

دوستت دارم چون هر آيه روشن، مسير مهر تو را نشان مي‌دهد. دوستت دارم نه تنها براي اينکه هر سفير الهي بعد از عبوديت خدا، مدام سفارشت را ميان فکرم مي‌کارد. دوستت دارم براي خودت؛ دوستت دارم چون شاهکار آفرينشي مايه ماندگاري و عشق روي زمين.

دوستت دارم مادر.

فرازي از دعاي ابوحمزه ثمالي

Sun, 06 May 2012 10:18:00 GMT

اي کريم

ريسمان ها از دريچه آسمان به زمين راه گشوده بودند

و ما سخت بر آن ها چنگ مي زديم

تا خود را تا ملکوت کبريايي ات بالا کشيم

که تيرهاي عزازيل از هر سو فرو مي آمد

و بالهاي ما را به هم مي دوخت ودستانمان را کوتاه مي کرد

ما را آن مايه باوري نبود

که نزد ارباب سلوک، از منهيات شرم گيريم

معلقيم..

جايي ميان آسمان و زمين

و تنها آغوش پر نوازش توست

که خوف بي انتهاي برزخي مان را رجاست

فرازي از دعاي ابوحمزه ثمالي:

الحمدالله الذي لا ادعو غيره و لو دعوت غيره لم يستجب لي دعائي، و الحمدالله الذي لا ارجو غيره، و لو رجوت غيره لا خلف رجايي